The Shallows (2016) – Recensie

Recensie The Shallows

Als je me vraagt om wat films op te noemen waarin haaien een rol spelen kom ik niet zo heel ver. Je hebt natuurlijk de klassieker die er een genre van maakte: Jaws. Daarnaast kan ik Open Water me ook nog goed herinneren, waarin twee duikers midden op de oceaan achtergelaten worden en daarnaast een film die ik liever vergeet, Sharknado. Je kan uit dat rijtje concluderen dat er eigenlijk maar weinig echt memorabele films zijn waarin een haai een belangrijke rol speelt. The Shallows probeert hoge ogen te gooien door zich te vergelijken met Jaws, maar is dat terecht? Lees verder

Sisters (2015) – Recensie

Recensie Sisters

Amy Poehler en Tina Fey hebben met hun optredens bij SNL en met de film Baby Mama een grote schare fans opgebouwd. Dat is voornamelijk in Amerika, want hier zijn de twee minder bekend. Amy Poehler heeft echter veel in series gespeeld, maar is ook verantwoordelijk voor het inspreken van stemmen in onder andere Inside Out, Monsters vs Aliens, Horton and Shrek the Third. Tina Fey is misschien wat bekender dankzij films als Date Night en Whiskey Tango Foxtrot. De twee werkten weer samen voor Sisters en de vraag is of dat een geslaagde komedie geworden is. Lees verder

Man vs Snake: The Long and Twisted Tale of Nibbler (2015) – Recensie

Recensie Man vs Snake Nibbler

Soms loont het de moeite om als je op zoek bent naar een film om te kijken niet als eerste Netflix opent (of Ziggo Prime etc), maar een keer een andere service die ook video’s heeft. Voor mij was het in dit geval Steam. De service is vooral bekend als de plek om games te kopen, maar het heeft ook een video sectie. Zo staat daar bijvoorbeeld de documentaire Raiders!: The Story of the Greatest Fan Film Ever Made op, eentje die ik ook al een tijd graag wil zien (en nu ook via Netflix te zien is). Maar ook kwam ik Man vs Snake tegen en omdat ik een zwak heb voor games besloot ik eerst deze film te kijken. Lees verder

Sample This (2012)

Recensie Sample This

Al zes jaar schrijf ik recensies over een selectie van de films die ik kijk. En gedurende die zes jaar zijn er momenten geweest waarop de motivatie om dat te doen minder was. De afgelopen weken heb ik ook last van zo’n dip. Niet dat ik daardoor minder geschreven heb, maar waardoor je het gevoel hebt dat je drive om het te doen niet op hetzelfde nivo zit. Op dat soort momenten vraag je jezelf waarom je het doet en wat je ermee wilt bereiken. Recensies van de grote films zijn overal te vinden, dus waarom zou je er zelf ook nog over schrijven? Moet ik hier nog mee doorgaan?

Gelukkig kwam ik op dat moment een aantal documentaires waar ik eigenlijk maar weinig over gelezen had, waaronder Sample This. Daardoor realiseerde ik me dat het dat soort films zijn die ik ook regelmatig moet behandelen omdat ze vaak te weinig aandacht krijgen, terwijl ze tegelijkertijd gaan over onderwerpen die ik interessant vind. Op basis van de titel zou je misschien verwachten dat deze documentaire hetzelfde is als bijvoorbeeld een Copyright Criminals of Everything is a Remix en gaat over het hergebruik van muziek om iets nieuws te maken. Indirect komt dat wel aan bod, maar de focus hier is één nummer dat een belangrijke rol speelde bij het ontstaan van hip hop: Apache van The Incredible Bongo Band. Lees verder

Vraag van de week: Zet je soms films aan terwijl je iets anders thuis aan het doen bent?

Vraag van de week

Als je echt van films houdt, dan heb je één groot probleem: Er is nooit genoeg tijd om alle films te kijken die je eigenlijk zou willen zien. Er zijn dingen die belangrijker zijn, maar dat betekent niet dat je alleen maar films op kan zetten als je er ook echt voor gaat zitten. Het is bijvoorbeeld goed mogelijk om een film die je al eerder hebt gezien op te zetten terwijl je andere dingen in huis doet, als een soort achtergrondmuziek. Zelf doe ik dat niet veel, maar er zijn vaak genoeg documentaires waarbij de informatie die verteld wordt belangrijker is dan de beelden. Dat maakt ze perfect om bijvoorbeeld kleren bij te vouwen of te strijken. Je kijkt ze wel, alleen niet met je volledige aandacht. Ik vroeg me af of je dit ook wel eens doet:

Zet je soms films aan terwijl je iets anders thuis aan het doen bent?

Lo and Behold: Reveries of the Connected World (2016) – Recensie

Recensie Lo and Behold: Reveries of the Connected World (2016)

Toen ik een aantal maanden geleden las over Filmthuis op Mcurl was ik erg enthousiast over het idee: een selectie van films die in de filmhuizen draaien op hetzelfde moment ook thuis kunnen zien. Een mooie stap naar een toekomst waarbij dat hopelijk met alle films kan, want niet iedereen gaat zo makkelijk meer naar bioscopen toe. Toch heb ik de afgelopen maanden de site verder niet gebruikt, maar toen ik las dat de nieuwe documentaire van Werner Herzog (toch wel één van m’n favoriete regisseurs) vandaag in de bioscoop zou draaien maar ook tegelijkertijd via Filmthuis beschikbaar zou zijn keek ik er naar uit. Donderdag ben ik meestal vrij, dus om 9 uur zat ik voor m’n scherm, maar was de film nog niet beschikbaar. Een vervelende eerste kennismaking dus. De site van Filmthuis had in de FAQ geen tijden staan, dus ik besloot ze te tweeten en ze lieten weten dat films op 10:00 beschikbaar komen. Een tweede kans dus en ik kon met kijken beginnen.

De film op m’n laptop starten, doorsturen via AirPlay naar een AppleTV en kijken op een groot scherm. Het zijn handelingen waar ik niet eens meer over nadenk, maar dingen die 40 jaar geleden niet mogelijk waren. Werner Herzog zelf is niet iemand die iets heeft met technologie. Hij heeft geen telefoon en over het internet zegt hij ook niet veel te weten. Met zijn nieuwsgierigheid kijkt hij in tien hoofdstukken naar verschillende aspecten van het internet. Lees verder

Francofonia (2015) – Recensie

Recensie Francofonia

Hoe staat het met jullie Blindspot films? Alhoewel deze film niet in m’n rijtje stond van films voor dit jaar (en ik moet eerlijk bekennen dat ik de komende maanden flink moet gaan kijken om ze allemaal te zien), heeft het wel een link met mijn Blindspot films. Deze film is namelijk geregisseerd door Aleksandr Sokurov, die ook verantwoordelijk was voor Russian Ark. Dat was een 99-minuten durende film met 2000 personen die in één shot was opgenomen. Indrukwekkend om te horen, maar de film zelf was niet aan mij besteed. In m’n eigen woorden: “Er is geen plot, geen karakterontwikkeling en niets om je echt te kunnen boeien”. Het kan altijd zijn dat één film van een regisseur je echter niet ligt, dus Francofonia was de tweede kans. Was dat ook meteen de laatste? Lees verder