Detroit (2017) – Recensie

Recensie Detroit

Als de geschiedenis ons iets heeft geleerd, is het misschien wel dat we als mensheid bijzonder weinig hebben geleerd van de geschiedenis. Op de één of andere manier koesteren we allemaal de stille hoop dat we anders zijn dan mensen die vijftig of tweehonderd jaar geleden leefden. En natuurlijk is dat gedeeltelijk waar, maar in de basis, qua emoties en behoeftes blijven we hetzelfde. Je ziet daarom nog steeds dat mensen die macht bezitten, in combinatie met een bepaalde persoonlijkheid, daar nog steeds misbruik van maken en daar regelmatig nog steeds mee wegkomen. Detroit laat gebeurtenissen zien waarvan iedereen zich ook kan voorstellen dat ze vorige week ergens hebben plaatsgevonden. Lees verder

The Big Sick (2017) – Recensie

Recensie The Big Sick

Over het algemeen hebben romantische komedies een groot probleem. Ze zijn namelijk zeer voorspelbaar en te zoetsappig. Dat is ook de belangrijkste reden dat ze me niet zo snel zullen aanspreken. Toch wist The Big Sick vorig jaar enorm veel positieve reacties los te maken en kwam de titel ook op veel top 10 lijsten langs. Als dat gebeurt is dat dus voldoende reden om een film een kans te geven. En leverde een vermakelijke en verrassende twee uur op. Lees verder

Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (2017) – Recensie

Als je afgaat op de titel, zou je je misschien af kunnen vragen waarom je naar een film zou moeten kijken die gaat over drie reclameborden op een plek waar je nog nooit van hebt gehoord. Als je iets verder kijkt en er ziet dat Martin McDonagh de schrijver en regisseur is, dan wordt het al interessanter. Hij maakte namelijk in het verleden het zeer gewaardeerde In Bruges en was ook verantwoordelijk voor Seven Psychopaths. En met een sterrencast met onder andere Francis McDormand, Woody Harrelson, Sam Rockwell en vier Golden Globes (voor beste actrice in een drama, beste film (drama), beste mannelijke bijrol in film en beste script) is dit toch wel één van de eerste must-sees van het jaar. Lees verder

My Name is Nobody (2018) – Recensie

Recensie My Name is Nobody

Bij de opening van deze documentaire voert een Italiaanse restaurantmedewerker de kijker mee langs de vele foto’s die er op de muren hangen. Ze legt uit welke bekendheden het allemaal zijn, die in het verleden het restaurant bezocht hebben. Tijdens dat moment realiseer je je dat die kennis over de mensen op de foto’s, wanneer zij er niet meer is, snel verloren zal gaan. De mensen op die foto’s genoten tijdens hun gloriedagen van bekendheid, maar ook zij zullen, tenzij ze echt een belangrijke rol in de geschiedenis hebben gespeeld ook binnen enkele decennia worden vergeten. Daarmee verliezen de foto’s hun betekenis.

Regisseur Denise Janzée probeert hier het omgekeerde doen, op basis van een foto. Het is een bekende foto van een schoolklas waarop twee jongens staan, die later iconen van de Italiaanse cinema zouden worden: Sergio Leone (die films als The Good, The Bad and the Ugly en Once Upon a Time in America maakte) en componist Ennio Morricone, die veel iconische filmmuziek schreef. Tussen die twee jongens staat er nog een derde, behalve een in pen geschreven naam is er niets over hem bekend. Is het echter mogelijk om met behulp van die foto meer te weten te komen over zijn leven? Lees verder