Dumbo (1941)

Recensie Dumbo

Als je kinderen hebt ontsnap je er niet aan af en toe met ze mee te moeten kijken. Het biedt je als ouder natuurlijk wel de kans om ze kwalitatief goede films voor te schotelen en te zien hoe ze daar op reageren. Vaak geeft het kijken naar die reacties nog meer plezier als de film zelf. Dumbo is natuurlijk een Disney klassieker die, zeker als je het vergelijkt met de huidige animatiefilms kijkt, relatief eenvoudig is. Het was een tijd geleden dat ik de film voor het laatst gezien had en was benieuwd of ik er nog steeds zo veel van zou kunnen genieten.

Review Dumbo

Mocht je het verhaal niet kennen, de film gaat over het olifantje Dumbo, die met z’n grote oren uitgelachen wordt in het reizend circus waar z’n moeder werkt. Wanneer z’n moeder hem probeert te beschermen wordt ze weggenomen en moet de onschuldige Dumbo het alleen zien te redden. De boodschap van de film is dat je niet bang moet zijn als je anders bent en dat juist kan veranderen in een sterk punt waar je je voordeel mee kan doen als je maar in jezelf gelooft.

Het mooie aan Dumbo is dat het geen film is die onnodig lang is. Met 64 minuten is het een zeer korte film en dat geeft het juist z’n charme. Je zit als kijker te wachten op het moment dat het kleine olifantje gaat vliegen en als dat uiteindelijk gebeurt komt er niet nog een half uur aan film waarbij Dumbo in een trainingsmontage wordt getoond. Hij leert het, gebruikt het meteen in de volgende scene en daarna eindigt de film. Dat is naar mijn mening wat de film ook zo sterk maakt. Er zitten geen overbodige momenten in.

Bespreking Dumbo

Dumbo is natuurlijk ook een karakter die met z’n grote oren en onschuldige blik z’n publiek onmiddellijk voor zich wint. Als hij dan ook nog eens niet meer bij z’n moeder kan zijn wordt je als kijker bijna automatisch gedwongen om om hem te geven en voel je de pijn waar hij doorheen moet en zijn redder in de vorm van de muis Timothy.

De animatie is, zoals we van Disney films uit die tijd gewend zijn, goed met daarbij een aantal uitschieters. Zo is het stuk waarbij Dumbo en Timothy dronken zijn (m’n favoriete moment) en allerlei vreemde olifanten zien in een soort droom prachtig en zeker ook experimenteel te noemen. Niet iets wat je meteen in een Disney film zou verwachten. Wat mij betreft een eindeloos “herkijkbare” animatiefilm.

6 reacties op “Dumbo (1941)

  1. Ik vond die film echt sneu! Toen ik jonger was snapte ik hem nog niet zo goed, en toen ik hem eenmaal écht begreep had ik hem al te vaak gezien, haha. Hij is wel echt sneu, maar ik vind hem persoonlijk geen 9 waard.

    • In mijn boekje is het een echte animatieklassieker die in z’n korte speeltijd veel emotie op het scherm weet te toveren. Maar begrijp het helemaal als je het zelf een lagere score zou geven.

  2. Zo zeg, dat is lang geleden dat ik deze film heb gezien! Ik kan de beschreven scènes wel voor mijn geest halen maar toch is het te lang geleden om hier een zinnige post over te plaatsen.

    Maar met dat verplicht meekijken met de kids heb ik geen moeite hoor. Soms is het even door de zure appel heen bijten (het heet Maya de Bij) maar laatst; Big Hero 6. Wat een fantastische film!

    • Was het voor mij ook, maar het was een prachtige film om weer een keer te zien. Eerste keer voor de jongste van 3 en die vond het fantastisch en moest een aantal keer hard lachen (en dat doet gebeurt niet vaak bij de diverse TV-series)….

  3. Dumbo is zo ontzettend leuk en ik heb deze dan ook al een aantal keren gekeken. Ook toen ik al volwassen was en deze ligt opnieuw op de stapel om weer te gaan zien.

    • Ik wilde deze al tijden weer eens zien en de jongste was nu oud genoeg om ‘m voor de eerste keer te kijken…heerlijk om te zien hoe er van genoten werd 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published.