Fences (2016) – Recensie

Recensie Fences

Er zijn diverse acteurs die op een gegeven moment een overstap maken naar het regisseren en ook Denzel Washington heeft dit gedaan. In 2002 was dat met Antwone Fisher, 2007 The Great Debaters en vorig jaar Fences. Een film die gebaseerd is op een Pulitzer en Emmy winnend toneelstuk van August Wilson, waar de hoofdrolspelers in de film, Denzel Washington en Viola Davis dezelfde rollen vertolkten en prijzen ontvingen. Lees verder

Firebase (2017) – Korte film recensie

Recensie Firebase

Fans van regisseur Neil Blomkamp kunnen dit jaar hun hart ophalen. Met zijn nieuwe Oats Studios heeft hij inmiddels al drie shorts (ieder van ongeveer 20 minuten) uitgebracht, die visueel niet onderdoen ten opzichte van de Amerikaanse blockbusters. De eerste was Rakka en de tweede is deze titel, Firebase. Een verhaal dat zich in 1970 afspeelt, tijdens de Vietnam oorlog en waarin het leger het op moet nemen tegen een bovennatuurlijk verschijnsel. Lees verder

T2 Trainspotting (2017)

T2 Trainspotting recensie

Er is een moment in dit vervolg op Trainspotting dat er gezegd wordt: “Je bent hier voor de nostalgie”. Dat is helaas ook het gevoel dat menig kijker waarschijnlijk over zal houden aan T2. De originele film uit 1996 viel op door z’n verhaal over drugsverslaafden, de gekke karakters en schokkende momenten. Is het nodig om meer dan 20 jaar later karakters als Renton (Ewan McGregor), Spud (Ewen Bremner), Sick Boy (Jonny Lee Miller) en Begbie (Robert Carlyle) weer te bezoeken om te zien waar ze nu in hun leven staan? Lees verder

Power Rangers (2017) – Recensie

Recensie Power Rangers

Alhoewel het aantal kinderen dat met Power Rangers opgegroeid is enorm is, wat het een show die mij nooit aansprak. Ik vond het allemaal een beetje te dwaas en heb de show dan ook amper gekeken. Toch was ik wel benieuwd of een film gebaseerd op de tv serie, want hoe ziet dat er uit als er veel meer budget beschikbaar is om alles overtuigender te maken? Lees verder

My Dinner with André (1981) – Recensie

My Dinner with Andre recensie2017 Blindspot films

My Dinner with André had niet als film gemaakt hoeven te worden. Behalve de opening, speelt heel de film zich af in een restaurant waarbij twee mannen, Wally Shawn (Wallace Shawn) en André Gregory (Andre Gregory), elkaar naar jaren weer ontmoeten en gedurende twee uur met elkaar praten. De camera beweegt amper en shots van de gezichten van de twee mannen wisselen elkaar af. Het is voornamelijk André die aan het woord is, die vertelt over diverse ervaring die hij heeft gehad. Wat hij meemaakte in de bossen van Polen, waar hij met een grote groep elke dag bijeen kwam en keek wat er zou gebeuren, hoe hij in Engeland leven werd begraven of hoe hij in de Sahara zand at. Allemaal momenten die hij mee heeft gemaakt, op zoek naar iets, momenten die hem lieten nadenken over wat het betekent om te leven. Gregory vertelt de verhalen vol overtuiging en, net zoals bij een podcast van bijvoorbeeld Stephen Tobolowsky, hoor je wat hij vertelt en verzin je daar zelf de beelden bij. André luistert aandachtig, maar kan zich niet altijd vinden in de standpunten van Wally en de twee discussiëren. Wanneer leef je echt is een belangrijke vraag die ze stellen. Lees verder

Vraag van de week: Is “binge-watchen” van filmsseries in de bioscoop iets wat je aanspreekt?

Vraag van de week

Eén van de meest vervelende ontwikkelingen de afgelopen jaren vond ik het opdelen van films in “Part 1” en “Part 2”. Harry Potter and the Deathly Hallows deed het, The Twilight Saga: Breaking Dawn en The Hunger Games: Mockingjay zijn nog wat voorbeelden. Toen bekend werd dat hetzelfde zou gebeuren voor het laatste boek in de Divergent serie besloot ik wel een jaar langer te wachten zodat beide films uit zouden komen. Uiteindelijk werd besloten dat de laatste film nooit meer zou worden gemaakt en was ik blij met m’n besluit. Het opdelen van films zelf is te begrijpen als het bronmateriaal zo uitgebreid is dat er anders te veel zou moeten worden uitgeknipt/samengevat en je geen film van vier uur wil laten zien. Wat ik echter nooit snapte is waarom die twee delen een jaar na elkaar zouden moeten worden uitgebracht. Waarom niet allebei tegelijkertijd uitbrengen zodat je het aan de consument laat om hun bioscoopbezoek te plannen? Ik kijk jaarlijks heel wat films en vaak weet ik een jaar later echt niet meer tot in detail wat er een jaar eerder gebeurde in het vorige deel.

Fox zou echter van plan zijn om Fear Street van R.L.Stine te verfilmen. Het zou gaan om drie films die een maand na elkaar uit zouden komen. Een idee wat me persoonlijk erg aanspreekt, alhoewel het voor een studio natuurlijk een enorm risico is als de eerste film niet aanslaat. Alhoewel het niet meteen te vergelijken is met binge-watchen zorgt het er wel voor dat materiaal eerder beschikbaar is voor de consument en niet weer na de eerste film een jaar moet wachten. Een ontwikkeling waar ik persoonlijk erg enthousiast over ben, maar ik ben benieuwd wat jouw mening hierover is.

Wat is jouw mening over het uitbrengen van meerdere delen van een film in een korte periode?

Tour de Pharmacy (2017) – Recensie

Recensie Tour de Pharmacy
Er zijn een hoop films over wielrennen (voor de beste raadt ik deze lijst van collegablog De Protagonisten aan) en de sport is nog steeds enorm populair. Toch is er al jaren veel controverse en hebben veel sponsoren zich teruggetrokken vanwege de schandalen met betrekking tot datum. Tourwinnaars moesten er hun titel(s) voor inleveren. Met de Tour van 2017 achter de rug lijkt er verbetering te zijn aangezien er amper gevallen gevonden zijn. Toch heeft de sport een imago van gebruik van verboden middelen gecreëerd en dat is reden voor de HBO-komedie die grappen maakt over wielrennen. Lees verder